سیر تکاملی هوشنگ ظریف در آستانه روز پدر مجازی دارد

بوسیله گزارش ایسنا، سرور مجتبی حسینی ـ دستیار امور هنری ـ بخاطر درگذشت هوشنگ ظریف در یادداشتی تصنیف است:

«چه نغمه ی دلپذیری بود و چه اقناع کننده،

خیر شعر و کلام می خواست و خیر سازی به همراهی.

مضراب های متشخص و موقر، انگار می شد تماشایشان کرد، نواختنی اصالتِ توآمان اشتی در آن آشکارا …

من ولی این ها را نمی دانستم، تنها شوری برآمده از استسقا و شوقی غریب بوسیله شنیدن آن اصفهان و دشتی می کشاندم.

بارها و بارها و بارها … نمی دانم چندین و چند وعده آن کاست شیطان سیاه را که چهره ی رجولیت متین در میانه داشت شنیدم.

محو می شدم انگار در مضراب ها، و هر بار مواجهه همانقدر تازگی داشت برایم که نوبت پیشین!

چقدر خوب بود که “باشگاه” بخاطر حفظ و شناساندن موسیقیِ ثابت قدم آثارِ راست و حسابی را ایمنی می کرد یا پدید می آورد با نگاهی بوسیله فردا…

اشتهار هوشنگ ظریف از آنجا آشنای من و همسالانم شد. آشنایی که بعدها ابعاد دیگری یافت. زوایایی از وجودی فقره آگاه و خبره و عالی …

درود استادی زیرا او را، شاید که مجربان و استادان موسیقی بگویند با این حال علاقه مند میسر ای زیرا که غلام می تواند از امتیاز “معلمی” او نکته ها بیاموزد.

درون عالم هنر، به دلیل جذابیت های نهانی در قاعده ها و طرزها، به خاطر تعدد و تنوع سب کها و بوسیله دلیل کرشمه و لطایف وجودیِ استادان، هنرجو خواه برای دلبستگی به ضابطه ای، جذب استادی می شود و خواه به خاطر جذابیت استادی، بوسیله فراگرفتنِ طرزی می پردازد از این رو انگشت شمارند استادانی که شاگردانشان همانندی های گسترده بوسیله یکدیگر نداشته باشند. استادانی که شاگردان بزرگ بپرورند، داخل عین اینکه آنان مطابق یک سرمشق نباشند بلکه موافق طبع و ویژگی های خود قد برافرازند. انفراد اشکال که بیش از هر نشانه ی دیگر موءید سلطه و اقتدار استاد است در “معلمی”.

شش/هفت سال پیش به یاد استاد سیدحسین میرخانی چند سطری نوشتم و تو آن نوشتم که او از آن انگیزه لله استادان بود که تو مکتبش بی آرامی غلامحسین امیرخانی بالید و هم رضا مافی برآمد و غصه کیخسرو خروش اسلوب خویشتن یافت و غصه شماری دیگر…

احتمال می کنم بوسیله روزگار ما، استاد باریکه نیز این طور حیات.

بسا بزرگان و استادانِ تارِ امروز در مکتب او نکته ها آموختند اما نه اعاده استاد شدند و نه مکررکننده ی یک شیوه.

استاد هوشنگ باریکه مرد آراسته و استوارِ موسیقی بوسیله لطف سازِ دلکش و آثاری درخشان در کتاب موسیقی نقشی ارجمند دارد و بجاست که در شناخت چنین شخصیتی، خیر تنها مضراب ها که قلم ها بکار آید.

وقتی خبر سفر سرمد استاد را شنیدم آن نغمه های خوشش باز در من آویخت، آن سرمستی آلبوم “کانون” آن اهمیت و تمامی مضراب ها و آن سلامت نفس.

تو قلب گفتم این سفر در آستانه ی روز پدر رمزی دارد

برای هر آنکه از هنرش حظی توقیف و از محضرش نکته ای آموخته.»

هوشنگ ظریف ـ نوازنده پیشکسوت و مدرس تار ـ شامگاه شنبه  (۱۷ اسفند ماه) به علت ایست قلبی درون سن ۸۱ سالگی کوچیدن.

انتهای پیام