غم نان را بخوریم خواه جان؟ 

این هنرپیشه که این روزها با پویش «مشاهنر» همکاری دارد، داخل یادداشتی از دغدغه های این روزهای خویشتن مبنی بر احتمال شیوع بیشتر ویروس کرونا با بازگشت فدایی از مشاغل بوسیله روند عادی کاری، سخن گفته است.

متن این یادداشت که بوسیله رخ عام در اصالت ایسنا استراحت گرفته، به تطویل زیر است:

«گر بخواهی که بجویی دلم امروز بجوی / ورنه، بیش بجویی و نیابی بازم!!

امروز صبح خیلی مهلت آواز تاج اصفهانی را می شنیدم؛ درون دوران کرونایی مانده در منزل بوسیله اختیار خود و البته جبر روزگار و این داستان را هی اعاده می کنم.

میانه روی امروز که کم کم آماده خبرهای متاخر می شویم و احتمال فراوان خاتمه هفته پر مناقشه و گفت وگو و شاید تیمار پرحاشیه ای را داشته باشیم؛ در به خشکی امدن عنصر وقوع یعنی کرونا! «سلامتی خواه اقتصاد» و «نان یا جان».

استماع این انتخاب یادآور چیست؟ اکنون انسان ما اختلاف اساسی دارند با وضعیتشان در ۴۰ سال گذشته! و اگر قرار است کسی کار کننده درنگ کارستان، امروز است! “ورنه متجاوز به جویی و نیابی بازش” خدای ناکرده! 

از هنرمندان که تو میانه اند با مردم تا تلاشگران و مسوولان بهداشتی و درمانی تا نوبت قوطی و غرض گیر، همه و همه به جای خود و برحسب وظیفه خود مشغولند و مسوول و موظف به انجام کار خودی.

هنرمندان داخل مملکت تخصصی خویشتن و زیبنده با استاندارد آگاهی یا ناآگاهی به امور، موظف به محضر و وعظ اند، برای آنها سلامتی مردم مهمترین است! چراکه به نظر اینگونه می آید، وجود هنرمند کمتر درآمد کثرت بهتر است تا نبودش یا بودش تو بیماری و مردم کمتر پول تر خیلی سعادتمندترند تا مردم آلوده به ویروس! این بخاطر همگی عنصر است ظاهرا، مگر خلاف آن مدلل شود!!

در بخش بهداشت و درمان کشور نیز که ابتدایی مسوول جعبه و جوابگو برای حفظ مردم، کاهش مرگ و میر و توقف و پیمانه زنجیره واگیری کروناست، هنرمندان و فرهیختگان و روشنفکران و آگاهان جامعه که مسئولند در قبال راهنمایی آدم و رساندن پیام جزء های دیگر من جمله دولت، بیش موثرند در رسانیدن پیام ها و تسریع در بهبود امور… !

هیچ دولتی پس از انقلاب، چنین بحرانی را بوسیله خویشتن ندیده است! پس این نوبت بوسیله مصداق فرموده حافظ ارشد که ـ گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را ـ  راهی جز اینکه ضروری است، ندارد. امروز با کمتر از پنج روز باقی مانده بوسیله شنبه پایان فروردین و بحث ول شدن مدخل بنیادی ای از قرنطینه ها و محدودیت ها با ملحوظ کردن وضعیت فرهنگی اجتماعی و رفتاری انسان و مسوولان و موجودی ها و داشته ها و نداشته هایمان. پیش بینی بسیاری از اندیشمندان و آگاهان غیراجرایی کشور، این است که دوباره احتمال گرفتار شدن مردم در ورطه بیماری و اخگر ور شدن آتش آن و از دست دادن احتمالی تعداد اضافی از آدم بوسیله ویژه درون تهران با توجه به بزرگی و تجمع و حضور تعداد زیادی شهروند قانون شکن، هنجارشکن و گریزان از دستورالعمل ها در خیابان ها، وجود دارد.

امروز نصیب است که کالبد بزرگ دولت ـ به گفته سخنگوی آن ـ با زیاد از دو میلیون و سیصد هزاره حقوق بگیر در بسرنوشت شوم دچار کردن های مختلف، تنها با اتخاذ تدابیری اختصاص زیبنده با شرایط اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و رفتاری خاص ایرانیان به اختصاص در پایتخت، بوسیله شکل خاص و بسیار ویژه بوسیله تصمیمات متفاوت تری روی آورد و به تعهد قدیمی ها «گل خیری» کود نیاورد!! تا جبران آن برای هر سه مدخل غیرممکن شود.

ایرانیان بوسیله شفیع چند دهه امتحان و آزمودن و حوصله اشکال ها و ماندگی ها آمادگی دارند که با کسب درآمدی کم از ماه های معمول و رفاه بسیار معمولی تر، ولی تندرست بمانند و دچار ریسک کم تدبیری ها و خطاهای متعارف اجرایی نشوند و این اندک عافیت جسمی خود و خانواده پایگاه را که تنها سرمایه واقعی آنان نیز هست را حفظ کردن کنند و این برایشان بماند، به امید روزها و سال های بهتر شاید برای فرزندانشان و دودمان های آتی.

هنرمندان با هر آنچه دارند در خامه و بوم و مضراب و صوت و ساز و ترانه و فام و نقش در نوکری برآورده شدن این آرزوی مردم ایران هستند و هر چه داخل برابر اخلاص دارند را وقف می کنند، مستقیم و بی شفیع به اقشار مختلف ایرانیان و به شایعه در به خشکی امدن دلسوزان و زحمت کشان نیز برای رساندن پیام ها و نقشه نحو به آحاد جامعه.»

انتهای پیام